تبليغاتX
چه خوش میایداینجا بوی غم
اشک آن نیست که ازدیده گریان بچکد ... اشک آن است که ازقلب پریشان بچکد

                   من با یه دنیا خاطره             تو به من گفتی برو

                                 من چه جوری جداشم از تو

                       من میخوام از دنیا برم تو میگی تنهایی برو

                                   من میمیرم جداشم از تو

                    من با دلی خون از غم تو چی میشه بمونی با من

                                    نگوشرم میکنم از تو

                       من با خودم میگم دل تو چرا بد میکنه با من

                                   باشه دل میکنم از تو

                        ((  رفتم از شهرخدا ستاره چیدم واسه تو

                         تو ستارمو سوزوندی آخرش گفتی برو

                          آی دلت بسوزه بی رحم تو اسیر دلتی ))

                 کاش میدونستی عزیزم اون ستاره خودتی .

 توسوزوندی خودتو با خودت منم سوزوندی کاشکی دل نداشتی و جاش توی قلب من میموندی

      

+ من این شعرو  چهارشنبه سی ام آبان 1386ساعت 23:30  نوشتم امید | 
سلام یه کم طولانیه ولی قشنگه و آموزندس

روزی بود که فردی بسیار عارف در شهری بود


این فرد با وجود جوان بودن بسیار به خدا نزدیک بود....بارها شده بود با

 فرشتگان ملاقات کرده بود و بارها شده بود در خواب با خدا ملاقات

میکرد....این مرد پس از مدتی زندگی مجبور شد شهر خود رو ترک کنه

و به شهری دیگه بره....اون پسر معشوقه ای در شهر خود داشت که

مجبور بود با ترک شهر کمتر ببینتش....اون میدونست که با دوری ممکنه

 خیلی اتفاقها بیفته!!!...اوناراحت بود و روزی از خود پرسید واقعا با

وجود دوری برای من باقی خواهد ماند...؟!


سوالی که بسیار جوابش نزدیک بود......


مرد شهر را ترک کرد و به شهری دیگر رفت ... او از خود اطمینان

 

کامل داشت و اصلا فکر نمیکرد که معشوقه اش رو فراموش کنه اما به

 اون دختر شک داشت و میدونست که ترکش میکنه...!!!


وقتی این شک به او راه پیدا کرد بسیار غمگین شد...بارها بوسیله ی

اینترت با دختر ارتباط برقرار میکرد...بارها با تلفن اون دختر رو چک

میکرد اما باز هم مشکوک بود ....روزها داشتن میرفتن تا اینکه روزی

در محل اقامتش به دختری برخورد کرد.....وقتی اون دختر رو دید

معشوقه ی خودشو کلا از یاد برد!!...دستاش میلرزید وقتی اون دختر رو

 میدید...رنگش میپرید...کمتر میتونست اون دختر رو نگاه کنه .....مطمئن

 بود عاشق شده......اینجا بود که دیگه با خدا شبها حرف نمیزد .... وقتی

شعر میخوند و یا وقتی کاری میکرد برای خوشحالی اون دختر

بود....دیگه جواب تلفن اون دختر رو نمیداد....دختر جدید اون رو مست

کرده بود....


دختر اول افسرده شد و مریض شد .... شب ها دائم خواب پسر رو

میدید....روزها با نام پسر بلند میشد و شب ها به یاد پسر میخوابید افسوس

 که نمیدونست پسر در شهری دور در حال عشقبازی خود است!!!!


دختر روز به روز در کار خود ضعیف تر شد و بارها ضربه خورد از

اطرافیان....


روزی پسر بعد از مدتها به دختر تلفن کرد و خواست با هم حرف

بزنن ....


دیگه توی صدای پسر عشقی نبود و دختر اینو درک میکرد...


دیکه روح پسر پاک نبود و دیگه خبری از فرشتگان نبود....


خود پسر هم میدونست که روز به روز در حال فاصله گرفتن از خداست

اما عشق دختر دوم اون رو دیوانه کرده بود...به راحتی هر چه تمامتر به

دختر اول گفت من نمیتونم با تو باشم چون دیگه دوستت ندارم!!!


دختر بعد از شنیدن این حرف تا حد مرگ رفت .... اما به هر ترتیب

تونست دوباره به زندگی برگرده و زندگی کنه!!!....چند سال بعد اون

دختر تونست یک شرکت بزرگ بزنه و پولدار شه!!!


دیگه از پسر خبری نبود و اون دختر فقط بعضی شبها خواب پسر رو

میدید که برگشته اما افسوس که!!.....


حالا بزارید بریم سراغ پسر ....


پسر پس از اینکه به دختر اون حرفا رو زد خوشحال و خندان رفت پیش

معشوقه ی جدید ...ناراحتی خدا رو از خودش حس میکرد و میدونست

 دیگه حتی خدا هم با اون قهر کرده....


عشق دختر به اون پسر یک طرفه شد......


پسر همیشه مثل انسانهای ذلیل به دختر محبت میکرد اما دختر کمترین

حسی نداشت...


 بالأخره دختر رفت و پسر رو تنها گذاشت تا ثابت بشه که دنیایی و

خدایی هست و بالأخره کار ادم به خودش برمیگرده!!!


اون پسر تنها ی تنها شد و دیگر مانند یخچالی شده بود که عشقی وجود

نداشت که درونشو گرم کنه!!!


پسر گریه و زاری کرد و خواست برگرده ......خدا بخشیدش اما دیگه مثل

 قدیم فرشته ها باهاش دوست نبودن!!!


روزی تصمیم گرفت پیش دختر اول برگرده و این کار رو هم کرد....


به اون شهر برگشت .....


وقتی وارد شهر شد مردی ضعیف و بی پول بود ... همش فکر به دختر

فکر میکرد ... میدونست میبخشه...


به ادرس خونه ی اون دختر رفت و دید که دختر از اونجا رفته و تونست

ادرس محل کارشو بگیره...


به شرکت اون دختر رفت .....


وارد شرکت شد و مستقیم به دفتر دختر رفت ....


اونقد فرسوده شده بود که هیچ کس نمیشناختش


دختر داشت با تلفن حرف میزد و پشتش به در اتاق بود


اون پسر در زد و وارد شد و نشست ...


دختر اصلا متوجه نبود کی وارد شده!!...


تلفن چند دقیقه ای وقتش رو گرفت و بعد از اینکه تلفن رو قطع کرد باز

هم نگاهی به او مرد ننداخت و فقط گفت چیکار میتونم بکنم واستون....


مرد تا حرف زد دختر خشکش زد....اون صدا رو خوب

میشناخت....صدای که سالها گرمای وجودش بود و حتی سالها سرمای

وجودش شد...


اون دیگه محکم بود.....اینبار پسر بود که اشک از چشماش جاری شد و

 خواست برگرده.....


اما رسم زمونه اینه!!!....اون دختر دیگه نتونست بپذیره اون پسر رو اما

بزرگترین بخششی که کرد این بود که به پسر توی شرکت خودش کاری

داد.....


زمونه اینطوری اون پسر رو به زمین کوبید و بهش ثابت کرد که

خیانتکار واقعی خودشه....شاید هم خدا میخواست .... در هر حال الان

خیلی از این ادما داریم چه با دین چه بی دین....


توی جامعه ی خودمون که ریخته ...


خیانت شده الفبای عشق....


اما وای بر کسی که خیانت میکنه و وای بر کسی که به کسی که دوستش

داره بدی میکنه چون مطمئن باشه که یک روز حتما جوابشو میبینه...!!


دوستان عذر میخوام طولانی شد....

+ من این شعرو  شنبه بیست و ششم آبان 1386ساعت 23:57  نوشتم امید | 
 

 

گرید به حالم کوه در و دشت از این جدایی می نالد از غم

این دل دمادم فردا كجايي سفر بخیر ، سفر بخیر


مسافر من گریه نکن ، گریه نکن بخاطر من



باران میبارد امشب دلم غم دارد امشب آرام جان خسته

ره میسپارد امشب در نگاهت مانده چشمم

شاید از فکر سفر برگردی امشب از تو دارم یادگاری



سردی این بوسه را پیوسته بر لب قطره قطره اشک چشمم

میچکد با نم نم باران به دامن بسته ای بار سفر را


با تو ای عاشقترین بد کرده ام من



رنگ چشمت رنگ دریا سینه من دشت غمها

یادم آید زیر باران با تو بودم با تو تنها

زیر باران با تو بودم زیر باران با تو تنها



باران میبارد امشب دلم غم دارد امشب آرام جان خسته

ره میسپارد امشب این کلام آخرینت برده میل زندگی را از سر من

گفته ای شاید بیایی از سفر اما نمیشه باور من رفتنت را کرده باور



التماسم را ببین در این نگاهم زیر باران گریه کردم

بلکه باران شوید از جانم گناهم این کلام آخرینت

برده میل زندگی را از سر من گفته ای شاید بیایی



از سفر اما نمیشه باور من کی رود از خاطر من


آخرین بوسه شبی در زیر باران رفتی و کردم صدایت


اما در آغوش شب گشتی تو پنهان

+ من این شعرو  چهارشنبه شانزدهم آبان 1386ساعت 22:7  نوشتم امید | 

                                                        خواستم برم از اینجا

                                                           اما پاهام نیومد

                                              پامو بردم ولی حیف، دلم باهام نیومد

                                             دیدم که این دل من با رفتنم شکسته

                                           فکر کرده برمیگردم باز منتظر نشسته

                                              گفتم دل دیوونه کی قدرتو میدونه ؟

                                          وقتی نباشی باز هم کی منتظر میمونه ؟

                           کی منتظر میمونه ؟

                                            برای موندن من دیگه نمونده جایی

                                          میخوام بخونم اما واسم نمونده نا یی

      

   

 

+ من این شعرو  جمعه شانزدهم شهریور 1386ساعت 12:37  نوشتم امید | 

     

                         خدایاوحشت تنهائیم کشت

                                                 کسی باقصه ی من آشنانیست

                         دراین عالم ندارم همزبانی

                                               به صداندوه مینالم روا نیست

                                         شبم طی شدکسی بردرنکوبید

                          به بالینم چراغی کس نیفروخت

                          نیامد ماهتابم برلب بام

                           دلم ازاین همه بیگانگی سوخت

                                 به روی من نمی خندد امیدم

                                 شراب زندگی درساغرم نیست

                     نه شعرم می دهد تسکین به حالم

                                    که غیرازاشک غم در دفترم نیست

                                 بیاای مرگ زیبا٫جانم برلب آمد

  بیادرکلبه ای شوری برانگیز

  بیا شعری با تابوتم بیا ویز

که این مرگ است وبردرمیزند دست

 

+ من این شعرو  شنبه سوم شهریور 1386ساعت 12:0  نوشتم امید | 

درآسمون دل من پرنده پر نمیزنه           به کلبه ی غم زده ام محبت سرنمیزنه

یه مهربون یه همزبون حلقه به در نمیزنه

هرچی غمه مال منه بدتر ز غم حال منه

هرجا میرم این غصه ها چون سایه دونبال منه

خاطرات تلخ رفته همه جاست همسفرم

کاشکی من گذشته ها رو بشه از یاد ببرم

غم همیشه با منه مثل همزاد منه

این طسم نمیشکنه

یه مهربون یه همزبون حلقه به در نمیزنه

هر چی غمه مال منه بدتر زغم حال منه

هرجا میرم این غصه ها چون سایه دونبال منه

به هرکسی رسیدم دلمو سوزونده

هر روز با یک بهونه چشممو گریونده

دلم میخواد که برم جای بی نشونی

برای من امید موندنی نمونده

دیگه وقت رفتنه وقت دل بریدنه

یه همزبون یه مهربون حلقه به در نمیزنه

+ من این شعرو  شنبه بیستم مرداد 1386ساعت 14:9  نوشتم امید | 
 
صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو
بدجوری امیدم و میخوام
دنیا مثل پاییزه هم قشنگه هم غم انگیزه

نوشته های قبلیم
آبان 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
دوستای خوبم
داداشی احسان جونم دوست دارم
غم میخوریم وهیچ شکایت نمیکنیم
(¯`v´¯)مرگ عشق (¯`v´¯)
بذارقسمت کنیم تنهایی مونو
دوست داشتن راقبول دارم
ازشیرمرغ تاجون آدمیزاد
ساکن جزیره تنهایی
دختری ازجنس بلور
عشق یعنی جنون
خداعشق را آفرید
آن سوی بی سو
عشق بی عشق
خاطرات عاشقی
دوستت دارم....
بیگانه ای عاشق
عشق فریادکند
پرنده مهاجر
آسمون شب
غریبه وقلندر
خیلی باحال
همرازعشق
روشن شب
رقص مرداب
آرزوی محال
عطرشقایق
ستاره من
گل سرخ
عروسک
آوای دل
رایانه16
گل یخم
آرزو
کهکشان
سلطان قلبها
ستاره عشق
ماه و ستاره
عشق یعنی علاقه ی شدید قلبی
تو مثل راز پاییزی و من رنگ زمستانم
عاشقانه ها
دلتنگیها
همیشه
.*•(¯`•.یکی مثل تو.•´¯)•*.
ღ♥ღپـــــســــر تـــــهــــرونـــــی ღ♥ღ
غروب غمی تاریک
 

 RSS

POWERED BY
BLOGFA.COM

طراح قالب

دیجیتال کیوان

خواننده: سعید >





Powered by WebGozar

 

آهنگ

کد آهنگ در download-music-mb7